Η ταχύτητα λοιπόν παίζει ρόλο?

Σίγουρα, η ταχύτητα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και κάνει το σκάκι πολύ πιο θεαματικό. Δεν λέω βέβαια με αυτό να καταργήσουμε το κανονικό σκάκι. Απλώς θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να αυξηθούν τα τουρνουά Rapid, καθώς και περισσότερο κόσμο θα προσελκύσουν και σπόνσορες πολύ πιο εύκολα θα βρουν, πράγμα που άλλωστε το σκάκι χρειάζεται. Στο κάτω κάτω και το Rapid σκάκι είναι, δεν είναι κάτι άλλο. Απλούστατα, είναι πιο θεαματικό. Για μένα θα έλεγα πως το Rapid είναι το μέλλον του σκακιού. Πριν από 10 χρόνια για παράδειγμα το Rapid ήταν μάλλον ανύπαρκτο στα τουρνουά ενώ σήμερα πλέον έχει καθιερωθεί και υπάρχει ένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον γύρω από αυτό.

Χριστόδουλε, πως είναι να παίζεις με «ιερά τέρατα» όπως ο Ίβαντσουκ, ο Άνταμς, ο Μοβσεσιάν, και να έχεις θετικό αποτέλεσμα?

Ο φίλος μου ο Γιάννης ο Παπαϊωάννου είχε κάνει ισοπαλία με τον Σίροβ στην προηγούμενη Ολυμπιάδα κι εκτός αυτού είχε αναμετρηθεί με πολλούς κορυφαίους γκρανμέτρ τότε με μεγάλη επιτυχία. Θυμάμαι ότι τον κορόιδευα επειδή ο Σίροβ του είχε προτείνει ισοπαλία κι εκείνος είχε δεχτεί, αλλά όταν έπαιξα κι εγώ με τον Άνταμς τότε κατάλαβα τι είχε κάνει ο Γιάννης. Ο Άνταμς μου πρότεινε ισοπαλία κι εγώ δέχτηκα αμέσως, παρόλο που έπαιζα πολύ καλά. Τέτοια επιτυχία είναι φυσικά σπάνια. Έχεις τη δυνατότητα να παίξεις με τους κορυφαίους γκρανμέτρ του κόσμου και να φέρεις ένα τόσο καλό αποτέλεσμα. Αν δεν έρθει η νίκη, σίγουρα η ισοπαλία είναι ένα καλό αποτέλεσμα που αποδεικνύει ότι παίζεις καλά. Ειδικά στην παρτίδα με τον Ίβαντσουκ, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην χάσω 25 κινήσεις.

Σε μια φάση λοιπόν μου ήρθε πραγματικά να γελάσω γιατί-κι αυτό μου συνέβη πρώτη φορά-κοίταξα το παρτιδόφυλλο και είδα ότι βρισκόμουν στην 21η κίνηση και λέω από μέσα μου: «Μου μένουν άλλες 4!» Είναι πραγματικά μεγάλη στιγμή να αγωνίζεσαι με τέτοιους παίκτες, είναι θα έλεγα μεγάλη τιμή, και το αποτέλεσμα είναι κάτι ξεχωριστό. Από τη στιγμή που σου δίνεται η ευκαιρία να αναμετρηθείς με τέτοιους παίκτες, και μόνο αυτό σου είναι αρκετό, αλλά φυσικά ένα θετικό αποτέλεσμα κάνει διπλή την επιτυχία και τη χαρά της αναμέτρησης. Είναι πάντως ένα γεγονός ξεχωριστό που θα θυμάμαι για πάντα στη ζωή μου. Κι ελπίζω φυσικά να ξαναπαίξω με ονόματα όπως αυτά.


Είναι όνειρο απατηλό για έναν Έλληνα σκακιστή να φθάσει σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο, ας μην πούμε στους 10 πρώτους, αλλά στους 20 ή στους 30 πρώτους?

Απατηλό όνειρο δεν θα το έλεγα. Έτσι όπως έχει αναπτυχθεί το σκάκι τίποτε πλέον δεν είναι απίθανο. Παλιά, όταν ακόμη δεν υπήρχαν οι υπολογιστές στο σκάκι, στην ελίτ του παγκόσμιου σκακιού δέσποζαν οι Ρώσοι που είχαν τις σχολές και τους προπονητές. Τώρα όμως που οι υπολογιστές έχουν διεισδύσει για τα καλά στο χώρο του σκακιού, ο καθένας μπορεί πλέον να προετοιμάζεται μόνος του. Δεν είναι τυχαίο που έχουμε τόσους γκρανμέτρ ανά τον κόσμο. Χάρη στους υπολογιστές ένας σκακιστής καλού επιπέδου, με 2500 π.χ., μπορεί αρκετά εύκολα να φθάσει το 2600.

Οι διαφορές ανάμεσα στους παίκτες έχουν σαφώς μικρύνει, το σκάκι έχει αλλάξει μορφή λόγω των υπολογιστών, οπότε δεν το βλέπω απίθανο για έναν Έλληνα σκακιστή να είναι μεταξύ των κορυφαίων - δεν έχει σημασία ο αριθμός, στους πόσους δηλ.- δεν το βλέπω δύσκολο. Το δύσκολο είναι αλλού. Στο ότι εμείς σε σχέση με τους ξένους υστερούμε σε κλειστά τουρνουά και ειδικά σε σπόνσορες και όχι πλέον σε θεωρητικές γνώσεις και κατάρτιση.

Έτσι λοιπόν ένας σκακιστής που δουλεύει σωστά, αγωνίζεται σε καλά τουρνουά, με σημαντική οικονομική υποστήριξη και ταλέντο φυσικά, έχει όλες τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να πετύχει υψηλές επιδόσεις. Κι αυτό, γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας του σκακιού.

Σε 20 μέρες έχουμε την Ολυμπιάδα. Το πόσο καλά προετοιμασμένος είσαι το βλέπουμε. Ως ομάδα, ως Εθνική Ελλάδος κάνατε μια προετοιμασία με τη Γερμανία. Αλήθεια, σε ποια θέση βλέπεις την Ελλάδα στο σκακιστικό χάρτη?

Καταρχήν, αυτή η Ολυμπιάδα προβλέπεται πολύ ισχυρή, ίσως η πιο ισχυρή που έχει γίνει. Κατεβαίνει ο Κασπάροβ, οπότε είναι πολύ πιθανόν να κατεβούν και όλοι οι κορυφαίοι κι έτσι γίνεται αυτόματα κατανοητό ότι θα έχουμε την παρουσία πολύ ισχυρών ομάδων. Στην προηγούμενη Ολυμπιάδα είχαμε βγει 17οι , μια καλή διάκριση για την Εθνική Ελλάδος στο σκάκι. Δεν είχαμε πάει ποτέ καλύτερα. Βέβαια σε σχέση με άλλα αθλήματα, μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο η 17η θέση, αλλά για το σκάκι σίγουρα είναι.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να φθάσεις ψηλά καθώς η Ρωσία έχει διασπαστεί, όλοι οι μεγάλοι Ρώσοι γκρανμέτρ έχουν αλλάξει διαβατήρια και ως εκ τούτου καλείσαι να συναγωνιστείς πανίσχυρες ομάδες. Η Εθνική μας έχει μια πολύ καλή σύνθεση, 5 γκρανμέτρ και 1 διεθνή μέτρ, τον Άγγελο τον Βουλδή.

Που βέβαια για μας όπως και για πολλούς άλλους θεωρείται ότι το επίπεδό του είναι αυτό ενός γκρανμέτρ.

Πραγματικά. Ο Άγγελος είναι ένα πολύ μεγάλο ταλέντο και σίγουρα θα βοηθήσει την Εθνική. Πάντως ποτέ άλλοτε στην Εθνική δεν είχαμε τόσους γκρανμέτρ. Δυνατότητες για να πάμε καλά έχουμε και θα προσπαθήσουμε όσο γίνεται περισσότερο.

Και κάτι που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι, όταν εκπροσωπεί κανείς τη χώρα του σε μια τέτοια παγκόσμια διοργάνωση προσπαθεί διπλά, προσπαθεί να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Στο σύστημα της Ολυμπιάδας υπάρχει όμως το εξής αρνητικό: Οι τρεις τελευταίοι γύροι είναι οι πιο σημαντικοί, οπότε ακόμα κι αν έχεις παίξει πολύ καλά σε όλο το τουρνουά, μια ήττα στον τελευταίο γύρο μπορεί να σε ρίξει κάτω 10 θέσεις. Στην προηγούμενη Ολυμπιάδα για παράδειγμα, στον τελευταίο γύρο κληρωθήκαμε με την Κίνα - ας σημειωθεί ότι η Ελλάδα είχε κάνει μια εκπληκτική πορεία - και χάσαμε 2,5-1,5 κι έτσι βγήκαμε 17οι. Άμα χάναμε 2,0-2,0 θα βγαίναμε 10οι ! Με μισό πόντο διαφορά θα ήταν 7 θέσεις προς τα πάνω! Άμα χάναμε 3,0-1,0 θα βγαίναμε 30οι, ενώ άμα χάναμε 3,5-0,5 δεν θα μας θυμόταν κανείς!
Έχει δηλαδή πολύ μεγάλη σημασία ακόμα κι ο μισός βαθμός στο τέλος, τα παίζεις όλα ή τίποτα. Κατά τη γνώμη μου, το σύστημα αυτό δεν είναι και τόσο αντικειμενικό, γιατί μπορεί να έχεις παίξει καταπληκτικά και λόγω ενός κακού αποτελέσματος στους 2 τελευταίους γύρους να μην πας καλά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έπαιξες καλά.

Η σύνθεση της Εθνικής ποια είναι?

Ο Γιάννης ο Παπαϊωάννου, εγώ, ο Στέλιος ο Χαλκιάς, ο Γιάννης ο Νικολαΐδης, ο Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς, και ο Άγγελος Βουλδής ο οποίος πήρε τη θέση του Δημήτρη Μαστροβασίλη. Το γεγονός πάντως ότι παίκτες σαν τους αδελφούς Μαστροβασίλη, της τάξεως του 2480, βρίσκονται εκτός Εθνικής, σημαίνει πως έχουμε μια πολύ ισχυρή Εθνική, πιο ισχυρή από κάθε άλλη φορά, και πως το επίπεδο έχει ανέβει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό, ελπίζουμε και ευχόμαστε ότι θα πάμε καλά. 

Μετά την Ολυμπιάδα, ποιες είναι οι άμεσες επιδιώξεις σου?

Μετά την Ολυμπιάδα είναι το Πρωτάθλημα Ανδρών.

Πιστεύεις ότι θα πάρεις για τρίτη συνεχόμενη φορά το Πρωτάθλημα?

Δηλώσεις δεν κάνω ποτέ! Θα προσπαθήσω φυσικά να παίξω όσο καλύτερα μπορώ αλλά δεν μπορώ να πω ότι θα πάρω το Πρωτάθλημα. Θα ήταν άλλωστε αγένεια προς πολλούς άλλους σκακιστές που πρόκειται να συμμετάσχουν και είναι καλοί φίλοι μου αν έλεγα κάτι τέτοιο.

Εσύ έχεις σπόνσορα? Μίλησες προηγουμένως για σπόνσορες και μου κίνησες την περιέργεια. Εσύ λοιπόν που έχεις τόσες επιτυχίες στο ενεργητικό σου έχεις σπόνσορα?

Προς το παρόν όχι. Προσωπικό σπόνσορα δεν έχω. Το σίγουρο όμως είναι ότι πρέπει να βρεθούν σπόνσορες για το σκάκι, ας μην γελιόμαστε.

Εκεί ακριβώς θέλω να καταλήξω. Εσύ είσαι ο σκακιστής και δεν μπορείς να τρέχεις γι’ αυτό. Ποιος για παράδειγμα ασχολείται με αυτό το θέμα στους ξένους παίκτες που ανέφερες προηγουμένως ότι έχουν σπόνσορες?

Έχουν μάνατζερ.

Έχουν μάνατζερ λοιπόν, ένα είδος το οποίο μάλλον εκλείπει στην Ελλάδα.

Σίγουρα. Δεν έχω βέβαια ασχοληθεί με την όλη διαδικασία, το πώς δηλαδή βρίσκει κανείς σπόνσορα, γιατί απλούστατα παίζω σκάκι. Στους ξένους υπάρχει μια γενικότερη φιλοσοφία γύρω από το θέμα του σπόνσορα. Στο εξωτερικό τρέχεις, χτυπάς πόρτες και οι πόρτες ανοίγουν, ενώ εδώ τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όχι ότι δεν υπάρχουν καθόλου σπόνσορες στην Ελλάδα αλλά δεν είναι και τόσο διαδεδομένη η έννοια και η σημασία του σπόνσορα. Γιατί άλλο είναι ένας παίκτης να έχει και άλλο να μην έχει σπόνσορα.

Για παράδειγμα, η Ομοσπονδία βοηθάει οικονομικά εμάς τους παίκτες παρέχοντάς μας έναν μισθό, όχι ευκαταφρόνητο, έτσι ώστε να μπορούμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας και να συμμετέχουμε σε αρκετά τουρνουά χωρίς να βάζουμε λεφτά από την τσέπη μας αλλά με αυτά της Ομοσπονδίας.
Αν είχαμε έναν σπόνσορα τέτοιο, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για όλους και ιδιαίτερα για τα νέα ταλέντα που είναι και το μέλλον του ελληνικού σκακιού, οι μέλλοντικοί πρωταθλητές. Με μια τέτοια οικονομική στήριξη όλα αυτά τα νέα παιδιά θα μπορούσαν να έχουν την ευκαιρία να ταξιδέψουν στο εξωτερικό και να συμμετάσχουν σε τουρνουά χωρίς να νοιαστούν για τα απαιτούμενα μεγάλα έξοδα και πάνω απ’ όλα θα έπαιζαν σκάκι με άλλη όρεξη.
Κι αυτό, γιατί τώρα έτσι όπως είναι τα πράγματα παρατηρείται το εξής φαινόμενο: νέοι σκακιστές που φθάνουν σε ένα πολύ καλό επίπεδο εγκαταλείπουν το σκάκι γιατί ακριβώς δεν έχουν οικονομική στήριξη και εξασφάλιση.

Αλήθεια, είναι φανερή η αναβάθμιση που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά τουρνουά. Πριν από 10-15 χρόνια δεν υπήρχαν τα καλοκαιρινά τουρνουά ενώ τώρα έχουν σαφώς πληθύνει και ισχυροποιηθεί.

Η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει πάρα πολλά τουρνουά. Και όλα αυτά πρωτοξεκίνησαν από την Κομοτηνή και την Κατερίνη όπου είχε γίνει το περίφημο Γκραν Πρι της Ομοσπονδίας το 1993. Είναι όντως γεγονός ότι η Ελλάδα πλέον αναλαμβάνει σοβαρές διοργανώσεις διεθνούς ενδιαφέροντος όπως το Champions League.

Το σκάκι έχει μπει σε άλλους ρυθμούς και έχουμε φθάσει πραγματικά σε ένα πολύ καλό επίπεδο και με τα Διεθνή Τουρνουά που διοργανώνονται κάθε χρόνο, με κορυφαίο αυτό της Κορίνθου κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση. Και αυτό που μου αρέσει είναι ότι υπάρχουν μερικά άτομα που πραγματικά αγαπούν το σκάκι σαν άθλημα και προσφέρουν σε αυτό χωρίς υστεροβουλία, χωρίς να επιδιώκουν να γεμίσουν την τσέπη τους μέσα από αυτό, για να το πω έτσι απλά, και βοηθούν έμπρακτα στα τουρνουά.
Κάτι που είναι επίσης σημαντικό είναι ότι με αυτά τα Διεθνή Τουρνουά δίνεται η ευκαιρία στους Έλληνες σκακιστές και ιδιαίτερα στους ανερχόμενους να αναμετρηθούν με ισχυρούς ξένους και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους κι έτσι να έχουν μια πραγματική και αντικειμενική εικόνα του πού ακριβώς κυμαίνονται, πού υπερέχουν δηλαδή και πού υστερούν σκακιστικά.
Κι αυτό ακριβώς το είδα στην πράξη στον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια που παίζω σε τουρνουά.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι πολύ δημοφιλές αυτές τις μέρες. Σήμερα στις 4 Οκτωβρίου, ξεκίνησε το μεγάλο ματς. Όπως είπες και πριν, οι μηχανές έχουν μπει για τα καλά στη σκακιστική μας ζωή και ο Deep Fritz, πάνω σε 8 επεξεργαστές, έκανε την πρώτη του νούλα με τον Κράμνικ, για πολλούς παγκόσμιος πρωταθλητής, για άλλους ένας απλά πανίσχυρος παίκτης, Νο 2 στον κόσμο. Ποια είναι η γνώμη σου για αυτά τα ματς?

Είναι γεγονός ότι τα κομπιούτερ έχουν φθάσει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο και είναι καταπληκτικά στο μέτρημα των κινήσεων-αυτό άλλωστε είναι και η μεγάλη τους δύναμη. Παρόλο όμως που έχουν γίνει πολύ ισχυρά και έχουν νικήσει πολλούς γκρανμέτρ, θεωρώ ότι ακόμα δεν έχουν κατορθώσει να ξεπεράσουν τον άνθρωπο.

Ο Κράμνικ όμως δήλωσε τον περασμένο Απρίλιο-προφανώς είχε τεστάρει το πρόγραμμα- επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Κασπάροβ το 1987, ότι ο Fritz παίζει σαν άνθρωπος. Και εσύ όμως είχες ισχυριστεί λίγο πολύ το ίδιο όταν έπαιξες με τον Deep Junior. Αλήθεια, εκνευρίστηκες όταν έχασες από τον υπολογιστή?

Όχι βέβαια. Βασικά εκνευρίζεσαι με τον εαυτό σου για το κακό σκάκι που μπορεί να παίζεις και όχι με τον αντίπαλο.

Η πρόβλεψή σου για το ματς Κράμνικ-Deep Fritz?

Πιστεύω ότι ο Κράμνικ θα είναι ο νικητής.

Και να κλείσουμε με μια τελευταία πολύ σύντομη ερώτηση. Είδαμε με έκπληξη μετά από 4, 5 χρόνια στο Πρωτάθλημα της FIDE και στη Χαλκιδική αλλά και στο ματς του Κράμνικ με τον Deep Fritz να παίζονται στοιχήματα. Τι γνώμη έχεις γι' αυτό?

Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον.

Χριστόδουλε, σου εύχομαι καλή τύχη και πάντα νίκες και επιτυχίες. Σε ευχαριστούμε και να είσαι καλά.

Εγώ σας ευχαριστώ...