Δύο λευκά κι ένα μαύρο...
Συνέντευξη με τους Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς & Χριστόδουλο Μπανίκα

Όταν σου έρχονται όλα βολικά θα πρέπει να είσαι ένας τυχερός άνθρωπος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο τυχερός άνθρωπος είμουν εγώ αφού εδώ και καιρό προσπαθούσα να βρω εύκαιρο τον Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς αλλά και τον Χριστόδουλο Μπανίκα. Τελικά βρεθήκαμε και τρείς ξανά στην Κέρκυρα στο ματς προετοιμασίας των Εθνικών μας Ομάδων ευδιάθετοι αλλά όχι και πολύ ελεύθερο χρόνο. Τελικά καταφέραμε να βρεθούμε και οι τρείς σε ένα τραπέζι στη διάρκεια του 3ου γύρου. Τα παιδιά είχαν τελειώσει τις παρτίδες τους και...η συνέχεια επί του κασετοφώνου.

Τις συστάσεις θα μου επιτρέψετε να μην τις κάνω γιατί όλοι γνωρίζουμε την πιο συμπαθητικές φυσιογνωμίες στον χώρο μας τον Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς και τον Χριστόδουλο Μπανίκα που εδώ και χρόνια στολίζουν το ελληνικό σκάκι με τις παρουσίες τους.

Aργύρης Κώτσης
Οκτώβριος'99, Κέρκυρα

Χριστόδουλε...
Σου αρέσει τελικά το σκάκι ;

Κύττα να σου πω, άμα ασχολείσαι τόσα πολλά χρόνια με το άθλημα, το σκάκι, είναι αδύνατον να μην το αγαπάς, γιατί από τη στιγμή που θα το έχεις βαρεθεί, σε μία φάση το έχεις σταματήσει, λέμε μια περίπτωση δηλαδή, δεν παίζεις σκάκι επειδή σε αναγκάζουν κάποιοι άλλοι, είναι πρόκληση και συνεχίζεις μόνο και μόνο επειδή το αγαπάς.

Ναι εντάξει, συμφωνώ ότι παίζεις σκάκι επειδή το αγαπάς αλλά ας πούμε σε μερικούς ανθρώπους είναι δύσκολο να αποφεύγει  κανείς τη ρουτίνα, δηλ. παίζω σκάκι για να παίζω σκάκι, οπότε μήπως ας πούμε τόσα χρόνια εσύ είχες περάσει σ΄αυτή τη σειρά και εντάξει παίζεις σκάκι γιατί ας πούμε σε έχει πάρει αυτή η μπάλα και δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά ;

Αυτό το περνάνε όλοι οι σκακιστές αλλά εγώ ακόμα δεν το έχω περάσει, αυτό το σύνδρομο δηλ. του να παίζω για να παίζω σκάκι, γιατί πάντα το έβλεπα με γνώμονα ότι αγαπώ το άθλημα και δεν παίζω έτσι  σαν καταναγκαστικά έργα. 
Παίζω σκάκι επειδή μ΄αρέσει, άσχετα που μπορεί σε μια φάση να εμπλακεί ο επαγγελματισμός, τότε  τα δεδομένα θα αλλάξουν υποχρεωτικά, γιατί τότε παίζεις όχι γιατί σ΄αρέσει αλλά για να βγάλεις το ψωμί σου, μόνο σ’ εκείνη τη φάση είναι εκνευριστικό αυτό, γιατί άν πρέπει να θρέψεις οικογένεια κ.λ.π. κατάλαβες τώρα, θα πρέπει ουσιαστικά να βγάλεις λεφτά από το άθλημα για να μην σκέφτεσαι είμαι κουρασμένος, βαριέμαι, δεν θα παίξεις ένα τουρνουά , δεν γίνονται αυτά.  

Δε σου έχει περάσει ποτέ η ιδέα να το σταματήσεις ακόμα και όταν ήσουν πολύ απογοητευμένος ;

Οχι.

Ούτε αυτό ποτέ  ε;

Απογοητεύσεις εντάξει υπήρχαν πολλές δηλ. συνήθως έτσι γίνεται σε όλα τα αθλήματα, οι λύπες είναι περισσότερες από τις χαρές, γιατί αυτές τις χαρές τις θεωρείς δεδομένο σε ένα παιχνίδι, πολύ λογικό, αλλά εντάξει τις λύπες τις θυμάσαι. 

Τι θυμάσαι τώρα απ΄ τις λύπες γιατί τις χαρές σου τις ξέρουμε , όλος ο κόσμος τις ξέρει , έφτασες πάρα πολύ κοντά στη πρώτη θέση ενός Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, τότε όλοι ήταν στημένοι στους υπολογιστές και στο ICC για να μάθουμε τα μαντάτα. Έγινε μάλιστα ένας καυγάς μεταξύ Αμερικανών και Ελλήνων τότε,... τι είπες μέσα σου όταν έχασες την τελευταία παρτίδα.  

Ηταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου δε το συζητάω. 

Αυτό το καταλάβαμε όλοι...

Ναι πέρα απ΄τη χαρά φυσικά, για την Τρίτη θέση , ειδικά όταν είσαι αουτσάιντερ, θεωρείς πριν αρχίσει το τουρνουά οτι, εντάξει, ....μια τρίτη θέση θα είμαι πολύ ευχαριστημένος αλλά έτσι όπως πήγε όλο το τουρνουά ήταν ας πούμε πολύ μεγάλη αδικία και πίστευα ότι θα βγω πρώτος. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα ήμουνα 7 γύρους πρώτος και έχασα μόνο τη τελευταία παρτίδα και αυτή γιατί είχα πάρα πολύ μεγάλο άγχος. Γίνονται αυτά στο σκάκι δηλ. μπορεί να χάσεις μία παρτίδα  στο σκάκι αλλά όλη  η απογοητεύση ήταν ότι ήμουν τόσο σίγουρος οτι θα κερδίσω (την τελευταία παρτίδα) ή και με ισοπαλία που βγήκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής κα δυστυχώς έχασε και μετά αυτό το σοκ έκανα πολύ καιρό να το ξεπεράσω γιατί δεν ήταν μόνο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν και η πρόκριση και στο las vegas που γίνεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αντρών, που έχεις να παίξεις  και στο  Linares, που έπαιζε τότε όλη η elite του σκακιού όπως οι Kasparov, Κarpov, είναι και τα οικονομικά, γιατί ουσιαστικά η τρίτη και η δεύτερη θέση δεν είναι τίποτα μπροστά στη πρώτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εφήβων και όλο αυτό το τίμημα που είχε με στεναχώρησε πάρα πολύ.  

Ναι, αλλά στην Κόρινθο μερικές μέρες μετά, θυμάμαι ήσουν πολύ ψύχραιμος...   

Εντάξει τώρα...άμα κάθεσαι και απαγοητεύεσαι...    Δεν θα συνέχιζα το σκάκι. Απλώς η απογοήτευση ήταν ακριβώς όταν εγκατέλειψα. Εκεί ήταν το σοκ...! Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι θα χάσω ακόμη και την ύστατη στιγμή.  

Ούτε εμείς το πιστεύαμε.... Απλώς νομίζαμε πως θα κάνεις μια γρήγορη νούλα και θα περιμένεις τα άλλα αποτελέσματα. Να υποθέσω πως είσαι κυνηγός της νίκης;

Αναλόγως... Εγώ δεν συμπαθώ την πίεση στο σκάκι. Δηλαδή, όταν κάποτε αναγκαζόμουν να κρατάω μια θέση δεν έπαιζα καλά. Και στη τελευταία συγκεκριμένη παρτίδα συνέβη ακριβώς αυτό δηλαδή μου έπαιξε σε ένα στιλ που εμένα δεν μου αρέσει να παίζω και σε μια φάση έστησα κι έχασα την παρτίδα. Η αλήθεια είναι πως η παρτίδα αυτή είχε διακυμάνσεις και πέρασαμε τόσο αυτός όσο κι εγώ μεγάλη ψυχολογική πίεση.

Παρ΄ όλα αυτά θεωρήθηκε επιτυχία η κατάκτηση της τρίτης θέσης.  Σε αυτή λοιπόν την επιτυχία συνέβαλε και ο Γιάννης (Νικολαίδης);

Ναι ασφαλώς, ούτε συζήτηση. Οπως και η κατάκτηση της 3ης θέσης στην Ινδία οφείλεται στον Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς. Κύττα, χωρίς καλό προπονητή δεν πας πουθενά. Όπως επίσης κι αν δες ακούς αυτό που σου λέει ο προπονητής σου και πάλι δεν προχωράς. Άλλωστε πολλές παρτίδες και στα δύο παγκόσμια τις κέρδισα λόγω προπονητή. Ο προπονητής σε στηρίζει αγωνιστικά και κυρίως ψυχολογικά. Στο Ζαγκάν δεν είμουν σίγουρος για αρκετές παρτίδες κυρίως  λόγω του άγχους και ο Γιάννης με ανέβαζε πολύ ψυχολογικά από την προηγούμενη της αγωνιστικής και στους αγώνες πετούσα στην κυριολεξία.

Μπορείς να εξηγήσεις πως ένας προπονητής μικρότερης δυναμικότητος είναι σε θέση να δίνει συμβουλές και να προπονεί κάποιον άλλο που είναι σαφώς καλύτερος; (Δεν αναφέρομαι στον Γιάννη…γέλια)

Ο προπονητής δεν είναι κατ’ ανάγκη και καλύτερος παίκτης απ’ αυτόν που προπονεί. Σημασία έχει πως να αναλύσεις μια παρτίδα και πως μπορείς να βοηθήσεις τον παίκτη. Ένας καλός παίκτης μπορεί να έχει τις γνώσεις αλλά να μην μπορεί να τις μεταδόσει στους άλλους. Ο προπονητής σε προετοιμάζει στις παρτίδες σου δηλ. τι θα παίξεις κλπ τσεκάρει τ’ ανοίγματά σου να προπονηθείς μαζί του σε όλα αυτά... ενώ αν είσαι μόνος σου όλο και κάτι θα ξεχάσεις, μπορεί να μην είσαι σε θέση εκείνη τη στιγμή να δεις τις καλές κινήσεις.

Ακόμα κι ένας άλλος σκακιστής που θα μπορεί να αναλύει σοβαρά και πάρεις τις ιδέες του που σίγουρα είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές σου τότε μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις ουσιαστική προετοιμασία.Θεωρώ την εργασία του προπονητή καθοριστική για την πορεία ενός παίκτη. Από τα  τρία μετάλλια που κέρδισα στα Παγκόσμια Νεανικά τα μισά ανήκουν στους προπονητές.

Τελικά «φταίει» η Θεσσαλονίκη που δημιουργεί ταλέντα όπως εσύ ο Γιάννης (Παπαιωάννου), ο Στέλιος (Χαλκιάς) κλπ.;

Η Θεσσαλονίκη τα τελευταία 15 χρόνια έχει δημιουργήσει πράγματι πολλούς σκακιστές που έχουν διακριθεί. Υπάρχει πράγματι μια άνθηση με κορυφή τον Γιάννη Παπαιωάννου, που δεν είναι κακό να το λέω ούτε εγώ, πως ναι είναι ο κορυφαίος παίκτης στην Ελλάδα χωρίς καμία αμφισβήτηση.

Είστε και οι δύο η αιχμή το δόρατος...

Για να αναρριχηθείς πρέπει να έχεις ανταγωνισμό. Αν ας πούμε ο Γιάννης ήταν το μοναδικό ταλέντο στη Θεσσαλονίκη,  το μόνο που θα τον ενδιέφερε θα ήταν να γίνει ο καλύτερος απ’ όλους και μόλις έφτανε σε κείνο το επίπεδο θα έλεγε «εντάξει εδώ είμαι». Αλλά από τη στιγμή που υπήρχα κι εγώ και ανεβαίναμε μαζί θέλαμε ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον αλλά όχι με την κακιά έννοια φυσικά...
Αυτό όμως που μας βοήθησε ήταν η φιλία μας με τον Γιάννη φιλία που άλλοι δεν είχαν και ίσως γι αυτό δεν προχώρησαν στην κορυφή...

Το πιστεύεις αυτό; 

100% δεν υπάρχει περίπτωση... γιατί... για ένα απλό λόγο, όταν είχαμε  φτάσει και  οι δύο σε ένα επίπεδο περίπου στο 1900-2000 κι είμασταν οι ελπιδοφόροι νέοι αρχίζαμε και αναλύαμε  μαζί, εγώ κι ο Γιάννης και αναπτύξαμε πάρα πολλά πράγματα που δεν μας βγήκανε εκείνη τη στιγμή αλλά μας βγήκανε με τον καιρό, και ουσιαστικά, τότε η θέση του προπονητή ήταν οι μεταξύ μας αναλύσεις. Φυσικά αυτό βοήθησε και τους δύο μας ώστε να βελτιωθούμε αλλά και να καταλάβουμε το παιχνίδι μας.

 Συνέχεια στη σελίδα 2