Δεν αισθανόμουν ποτέ άνετα όταν επρόκειτο να πάρω συνέντευξη από κάποιον έστω κι αν αυτός ήταν φίλος ή γνωστός. Ένιωθα ότι θα έμπαινα στη παγίδα που μπαίνουν οι περισότεροι δημοσιογράφοι, παρ΄ όλο που δεν είμαι, να κάνουν τετριμένες ερωτήσεις και να καταλήγουν σε μια ανιαρή συζήτηση.
Με τον Γιάννη Παπαιωάννου τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πρώτον γιατί δεν μας δίνεται ποτέ η δυνατότητα να ανοσιολογούμε και δεύτερον γιατί ο Γιάννης είναι από τους ανθρώπους που σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα από τη πρώτη στιγμή που τον γνωρίζεις.

Όταν πρωτομιλήσαμε στο διεθνές τουρνουά της Κορίνθου το 1997, με ξάφνιασε όταν η πρώτη του κουβέντα ήταν: “Αργύρη σε πάω πολύ. Είχα ακούσει για τις συζητήσεις σου στο ICC στα θέματα της Ελλάδας και από τότε είπα μέσα μου, αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον γνωρίσω.”
Αυτός είναι ο Γιάννης. Αυθόρμητος, πηγαίος, χωρίς ίχνος βεντετισμού πάνω του. Ακόμα και τώρα που έχει τον τίτλο του GM στα χέρια του, το μεγαλύτερο όνειρο ενός σκακιστή, αυτός συνηθίζει να απαντά: “Ποτέ μου δεν θεώρησα τον εαυτό μου μεγάλο παίκτη. Έτσι κι αλλιώς αυτός ο τίτλος είναι απλά μιά επιβεβαίωση των κόπων μου και ΤΙΠΟΤΑ άλλο”.

Όχι, ο Γιάννης δεν πουλάει εφέ. Τα πιστεύει αυτά που λέει. Κι όταν κάποιες στιγμές πάνω στη συζήτηση γίνεται ακόμα πιο χειμαρρώδης τότε είναι που διαφαίνεται κάτι που κρύβει πολύ καλά. Το αυθεντικό του ταλέντο. Γιατί το ταλέντο δεν το επιδεικνύεις παρά το αποδεικνύεις, δεν το χτίζεις αλλά γεννιέσαι μαζί του.

Συνήθιζες να λές είμαι Δ.Μ. δηλαδή, Διεθνής Μέτριος τώρα που άλλαξε ο τίτλος;

Ε! Τώρα έγινα Γκραντ Μέτριος… και μάλιστα με γάλα (γέλια)

Με γάλα;

Ναι…σαν το φραπέ που πίνω… (και πάλι γέλια)

Παραμένεις όμως ένα μεγάλο ταλέντο…

Αυτό είναι υπερβολικό και δεν θέλω ν΄ αναφέρεται κατ’ αυτό τον τρόπο. Θεωρώ τον εαυτό μου απλά ένα καλό παίκτη που προσπαθεί. Σαν εμένα υπάρχουν πολλοί στην Ελλάδα και χιλιάδες στο εξωτερικό.

Μισό λεπτό ρε Γιάννη είσαι ο νεότερος GM που έγινε στην Ελλάδα, αυτό δεν σου λέει τίποτα;

Ίσως να έτυχε έτσι. Πιστεύω ότι αυτό το ρεκόρ θα σπάσει πολύ γρήγορα από τους επερχόμενους νέους παίκτες. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολύ καλό παίκτη. Ηδη διαπιστώνω στη πράξη, στις παρτίδες που παίζω, ότι έχω πολλά κενά και ειδικότερα με γερούς παίκτες ίσως και λόγω απειρίας. Σε γενικές γραμμές όπως σου είπα προηγουμένως θεωρώ τον εαυτό μου ένα καλό παίκτη, ούτε χάρηκα ιδιαιτέρως όταν έγινα GM απλά ήταν κι αυτό μια επιβεβαίωση των μακροχρόνιων προσπαθειών μου.

Από τον περασμένο Απρίλιο που είχαμε συναντηθεί στον Πόρο είσουν στην τελική ευθεία για την απόκτηση του τίτλου GM. Ο στόχος επετεύχθη, και τώρα;

Το σκάκι θα είναι πάντα ένα χόμπι για μένα. Απλά θα προσπαθήσω να παίζω όσο γίνεται καλύτερα όπως προσπαθούσα και στο παρελθόν. Για μένα τίποτε δεν έχει αλλάξει με τον τίτλο του GM. Αλλωστε παγκόσμιος πρωταθλητής δεν θα γίνω ποτέ, θα κοιτάξω να βγάλω και την τελευταία χρονιά του πολυτεχνείου και να ακολουθήσω το επαγγελμά που επιθυμώ.

Τι σπουδάζεις Γιάννη;

Πολιτικός Μηχανικός. Είμαι στο τελευταίο έτος.

Πόσο πρέπει να προσπαθήσει ένας σκακιστής για να φτάσει στο επίπεδο του GM; Απ΄ όσο ξέρω εσύ δεν ζορίζεσαι ιδιαίτερα.

τις υποφέρω, να τις υπομένω, να τις ξεχνάω, και να συνεχίζω προς τα εμπρός. Σε γενικές γραμμές πάντως, είχα μια ευχάριστη πορεία.

Έχεις κλάψει πάνω στην σκακιέρα;

Θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει κλάψει πολλές φορές πάνω στη σκακιέρα. Η ήττα μου φέρνει μεγάλη στεναχώρια χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία.

Born to win

Έλα τώρα, υπερβολές (γέλιο)

Θεωρείς το σκάκι τρόπο ζωής;

Ούτε κατά διάνοια επαγγελματίας σκακιστής;

Θέλω να ακολουθήσω την δουλειά του Πολιτικού Μηχανικού. Δεν θέλω να γίνω επαγγελματίας σκακιστής. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με το σκάκι και έπαιξα 1.ε4 είχα αποφασίσει οτι αυτό θα είναι ένα χόμπι, να περνάω τον καιρό μου ευχάριστα και να γουστάρω αυτό που κάνω, αλλά όχι για δουλειά. Τώρα, κάποιες οικονομικές απολαβές που είχα ή θα έχω από ΄δω κι από ΄κει …είναι ευπρόσδεκτες έτσι μόνο για χαρτζιλίκι τίποτε παραπάνω.

Είχες προπονητή στα πρώτα σου βήματα;

Τελικά αυτός που χάρηκε περισσότερο για τον τίτλο σου ήταν ο πατέρας σου.

έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Έβλεπα γενικά, πως παίζω όπως ένας Μεγάλος Μετρ κι αν δεν ερχόταν τώρα ο τίτλος θα ‘ρχοταν αργότερα. Απλά δεν θα ‘σπαγα το ρεκόρ! (γέλια).

Το οποίο ρεκόρ βλέπεις να σπάει σύντομα;

Πολύ σύντομα. Από τον Μπανίκα που είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα - αν όχι το μεγαλύτερο – όλων των εποχών στην Ελλάδα, και παγκοσμίως πιστεύω πως είναι ένα πρωτοκλασάτο ταλέντο. Τον περιμένω σε 6 μήνες το πολύ να έχει γίνει GM ακόμα και στο Ζονάλ στη Κρήτη, γιατί όχι; Κι ίσως αργότερα το ρεκόρ του Μπανίκα σπάσει ο Χαλκιάς, ο οποίος είναι κι αυτός μεγάλο ταλέντο και νεότερος από εμένα και τον Μπανίκα.

Άλλος;

Θεσσαλονικείς όλοι.

Ναι βέβαια. Η Θεσσαλονίκη διακρίνεται όχι μόνο πανελληνίως αλλά και παγκοσμίως στα ταλέντα ,είναι γνωστό αυτό, αλλά φυσικά αργότερα δεν εξελίσσονται όπως θα ‘πρεπε, ιδιαίτερα όταν γίνουν άντρες και παίζουν στις αντρικές σκακιέρες, τότε πλέον δεν μπορούν να γίνουν οι κορυφαίοι του κόσμου λόγω τις χαμηλής σκακιστικής κουλτούρας της Ελλάδας αλλά και κυρίως λόγω των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων.

Ναι, είμαστε από μικρά παιδιά πολύ στενοί φίλοι…Δεν υπάρχει κανένα ίχνος αντιπαλότητας μεταξύ μας κι έχουμε μια πολύ καλή κι ειλικρινή φιλία. Αλληλοβοηθούμαστε σκακιστικά και μάλιστα σε ένα γύρο στην Ολυμπιάδα της Ελίστα παίζαμε ο ένας τις βαριάντες του άλλου και λέγανε «ρε συ κάνανε λάθος τα ονόματα» (γέλια).

Τι ήταν αυτό σιωπηλό παιχνίδι μεταξύ σας;