Στο Ζονάλ θα αντιμετωπίσεις ιερά τέρατα του παγκοσμίου σκακιού. Πως αισθάνεσαι;

Δέος, και δεν το έχει αλλάξει ο τίτλος. Είναι το ίδιο δέος που είχα όταν άκουγα για αυτά τα ονόματα όταν είμουν πρωτάρης. Έχω πολύ μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό στη σκακιστική ιστορία που αποτελείται από αυτούς τους ανθρώπους.Φυσικά αν τους αντιμετωπίσω θα προσπαθήσω 100% να τους κερδίσω. Το δέος όμως παραμένει.

Ναι βέβαια. Αποτελεί κι αυτός μέρος της σκακιστικής ιστορίας.

Τρόμαξε κι αυτός όμως, πάνω στη σκακιέρα.

Ναι, ναι… ο ίδιος τρόμαξε και μου είπε μάλιστα πως είμαι πολύ καλός παίκτης. Φυσικά, άλλος ο σεβασμός και το δέος που νιώθεις κι άλλο η προσπάθεια που καταβάλεις να κερδίσεις κάποιον. Είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Κατευθείαν και 1000% για νίκη ανεξαρτήτως χρώματος ή αντιπάλου.

Ποιά θα ήταν για σένα η τέλεια παρτίδα.

Η τέλεια παρτίδα είναι αυτή που δεν έχει παιχτεί ακόμα. Με ελάχιστα λάθη από μεριάς μου και εκμετάλλευση των πολύ μικρών λαθών του αντιπάλου. Φυσικά στο επίπεδο των μεγάλων παικτών δεν γίνονται τέτοια λάθη κι όταν γίνται είναι τόσο μικρά που δεν τα εκμεταλλεύεσαι εύκολα.

Έχεις σκακιστικό ίνδαλμα;

Φυσικά. Λατρεύω τον Μόρφι κι αισθάνομαι μεγάλο χρέος απέναντί του γιατί αν δεν υπήρχε ο Μόρφι θα παίζαμε 1.α3 και θα ψάχναμε αν είναι καλό ή όχι. Θαυμάζω κι άλλους σκακιστικούς μύθους αλλά απ’ όλους ξεχωρίζω τον Μόρφι.

Περίγραψε μια ημέρα από την ζωή σου.

Το πρωί θα σηκωθώ όχι ιδιαίτερα νωρίς, φεύγω για το πανεπιστήμιο, παρακολουθώ τα μαθήματα κι έπειτα σε ένα καφέ που συχνάζω μαζί φίλους σκακιστές, ε, θα ξεκινήσω τα μπλιτσάκια και θα ξεχαστώ ως συνήθως μέχρι το βράδυ. Καλαμπούρι, πειράγματα κλπ. Σπάνια θα με βρείς σπίτι για σκακιστικό δίαβασμα ή προετοιμασία.

Τι είδους μελέτη κάνεις όταν την κάνεις;

Δεν μου αρέσει να προετοιμάζομαι, δεν έχω στήσει αντιπάλους μου. Το διάβασμά μου είναι καμιά ανάλυση ωραίας παρτίδας περισσότερο για αισθητικούς λόγους παρά για αυτή καθ’αυτή τη μελέτη.

Τι είδους μουσική ακούς Γιάννη;

Ελληνική και ξένη. Κυρίως όμως ελληνική μουσική με επίκεντρο το ελληνικό ροκ. Ακούω πολύ συχνά ελληνικά συγκροτήματα όπως Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Κατσιμιχαίοι, Πυξ Λαξ κλπ. Δεν φοράω παρωπίδες στο θέμα της μουσικής αρκεί να μου αρέσει εκείνη τη στιγμή.

Σου έχει τύχει να ακούς ένα ρυθμό μέσα στο μυαλό σου όταν παίζεις μια παρτίδα;

Πολλές φορές. Κατ’ αρχήν πιστεύω πως το σκάκι έχει μεγάλη σχέση με τη μουσική όπως και με τα μαθηματικά. Σχεδόν σε κάθε παρτίδα με «έχω πιάσει» να σιγοψιθυρίζω ένα τραγούδι από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.

Νομίζω ο Τάρας – μεγάλος σκακιστής και φιλόσοφος της εποχής - είχε πεί πως το σκάκι ο έρωτας και η μουσική μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο.Το πιστεύω 100%

Μιλήσαμε για το σκάκι μιλήσαμε για τη μουσική ας που και για τον έρωτα

Γκριμάτσα…! (γέλια) να καταγραφεί

Να καταγραφεί η γκριμάτσα…(γέλια)

Είναι ερωτικοί οι σκακιστές;

Γιατί κι εσύ σκακιστής είσαι.. και…

Ασε με εμένα εγώ είμαι μαζέτας

???

Οχι ειλικρινά είναι άλλη χάρη να είσαι μαζετας. Είμουν κάποτε κι εγώ αλλά έχω ξεχάσει πως είναι. Είναι μια διαφορετική αντιμετώπιση του ότι, σε πειράζει βέβαια το αν θα χάσεις, όλοι θέλουν να κερδίζουν, αλλά τέλος πάντων ξέρεις προς τους έξω δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία αν θα χάσεις ή θα κερδίσεις γιατί θα θεωρήσουν αναμενόμενη την πιθανή ήττα σου μ’ ένα καλύτερο παίκτη από σένα. Κι έτσι μπορούμε να πούμε πως έχεις λιγότερο άγχος από τον ισχυρότερο αντίπαλό σου για το αποτέλεσμα λες: «Μαζέτας είμαι, θα χάσω έτσι κι αλλιώς ας παω να τα θυσιάσω όλα, ας κάνω ότι μπορώ».

Αυτό έχει μια άλλη χάρη… εγώ για παράδειγμα έχω μεγάλο άγχος ειδικότερα όταν παίζω με ένα κατώτερο –αλλά καλό - παίκτη από εμένα, λέω «αυτόν πρέπει οπωσδήποτε να τον κερδίσω» αλλά όταν ήμουνα μαζέτας το απολάμβανα! Μου έκανε το ίδιο αν έπαιζα με ένα ισχυρό παίκτη ή με έναν άλλο μαζέτα….

Τελικά όμως παραμένω «μάζας»

Ναι, όταν έχουμε μάζες από πιόνια στο κέντρο λέμε «η μάζα του μαζέτα», δεν θα το έλεγα έχουμε παίξει μπλίτς μαζί κι είσουν παικταράς

Αααα!!! να καταγραφεί αυτό…